ผัสสะ ที่ผ่านมาในแต่ละวัน

วันนี้เป็นอีกวันจะถึงวันพิพากษาชีวิตผมอีกครั้ง มีความรู้สึก 2 อย่างที่เข้ามา เฮ้ย จะจบแล้วเว้ย! เอาหละวันเริ่มต้นชีวิตใหม่มแล้ว อย่าผิดอย่าพลาดในชีวิต อีก นะเฟร้ย แล้ว ถ้า ไม่เป็นอย่างที่หวังตั้งใจหละ อาการ แน่นหน้าอก หายใจไม่เข้าท้อง มือเท้าอ่อนแรง เกิดขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย แต่ความรู้สึกที่อย่างเล่าให้ฟังและอยากที่จะตราไว้ในใจของทุกของตัวเราเองตลอดไป คือ ความเห็นค่าของตัวเอง เฮ้ยตัวกูเองก็สำคัญใช่น้อยนี่หว่า ถ้าไม่มีเรานะคนอื่นก็ลำบากเหมือนกันนี่หว่า จะอยู่กันยังไง เนื่องจากผมมีลูกที่น่ารักมากๆ 2 คน ช่างสุขมากๆเลย ขอบคุณ พระผู้เป็นเจ้าที่มอง ทุกสิ่งทุกอย่างมาให้ทั้งทุกข์และสุข หากไม่มีทุกข์แล้วเราจะมองเห็นสุขหรือ  ตอนน้ ผม มีความกลัวที่ทำให้เห็นสิ่งรอบข้างมีค่ามากด้วยความกลัวที่จะเสียทุกสิ่งไป

 ขอบคุณ ทุกสิ่งที่ผ่านมาในชีวิต

13 มกราคม 2543 ถึง 19 มีนาคม 2552

กรารอคอยความยุติธรรม อันแสนยาวนานและทรมาน อันความจริงแล้ว ข้อเขียนนี้ได้เขียนขึ้นวันที่ 17 มีนาคม 2552 สองวันก่อนจะถึงวันพิพากษาจากศาฎีกา ในคดีพยายามฆ่า ของข้ากระผม อันความจริงแล้วผมเคยคิดเสมอว่า ไม่ได้ทำ ก็ ไม่เห็นต้องกลัวอะไร แต่คนก็คือคนความอ่อนแอ ทางจิตพร้อมเกิดขึ้นได้เสมอ อาการทางกายตอนนี้ก็ มือเท้าอ่อนแรง คิดสารพัด ถ้า เราโชคร้าย จะเป็น ยังไง ลูก 2 เมีย 1 กิจการครอบครัวจะไป อย่างไร เมือก่อนเห็นคนโดนคำรวจจับ ก็ คิดก่อนเลยว่าไอนี่มันคงชั่วจริง ไม่งั้นคงไม่ถูกจับหลอก แต่ พอเจอเข้ากับตัว รู้สึกว่าจะมีอีกกี่คนนะที่โดนแบบเรา คนสามจังหวัดใต้ที่เขาว่า ไม่ได้รับความยุติธรรม ราชการรังแก ผมเข้าใจเลยครับ ว่าเขารู้สึกอย่างไร พอดูภาพใหญ่ขึ้นคนแบ่งแยกดินแดน อยู่ดีดี เขาคงไม่เอาระเบิดมาผูกเข้ากับตัวแล้ว ระเบิดตัวเองกันหรอกครับ แต่อันนี้คงไม่รวมไอ้คนที่หนีออกนอกประเทศเป็นสัมพะเวศี ไม่สู้ในระบบแล้วบอกตัวเองไม่ได้รับความยุติธรรม แต่ถ้าตนเองใช้กระบวนยุติธรรม แล้วผลมาทางตัวเองได้ประโยชน์ นั่นคือถูกต้อง แต่ที่ข้องใจคือ ทำไมพอตัวผมเอง แค่มีคนคนนึงที่มีเรื่องกันมาก่อน มาชี้ว่าที่บ้านซึ่งเรก็นอนอยู่ในบ้าน เนี้ยคนนี่แหละจำได้ คนนี่แหละเดินไปยิงเขาที่บ้าน ดีนะที่เก่งเลยไม่โดนอะไร ไม่เจ็บอะไรเลย  ตำรวจก็จับเข้าห้องขังสอบสวน ห้ามประกัน ส่งศาล ฝากขัง คัดค้านประกัน กับอีกฝากฝั่งของสังคม คดีขับรถแบบตั้งใจเข้าไปชนคนรอรถมีคนตายมีพยานที่ไม่รู้จะใส่ร้ายเขาทำไม จับไม่ได้ต้อง สอบสวนโน้นนี่ก่อน ส่วนอีกทาง คดี ศาลตัดสินเอายกฟ้อง ศาลมี 3 ศาลสู้กันศาลชั้นต้นศาลเดียว ผู้เสีหายไม่ต้องการดำเนินคดีต่อ อัยการเลยไม่อุทธรณ์ ต่อ  เฮ้อ กับลุกตาสีตาสา มีขังลืม สู้ 3 ศาล ถึงศาลฎีกา กว่าจะจบ คดี

"คนทุกคนมีสิทธิ์ หากแต่ ใช่ทุกคนจะใช้สิทธิ์ที่ตนมีได้"

"คนยุติธรรม มีอยู่จริง หากแต่ การได้มาซึ่งความยุติธรรม มิได้มาเปล่าๆ"

"ความยุติธรรมที่มาช้า นั่นคือ อีกรูปหนึ่งของความอยุติธรรม"

การกระทำที่ต้องการเพียงตอบโต้ฝ่ายตรงข้างเพียงโดยไม่ได้ดูความชอบธรรมแห่งการกระทำและจะยิ่งตอกย้ำความไม่ชอบธรรมแห่งการใช้อำนาจด้วยการกระทำตอบโต้ในลักษณะเดียวกันแต่การกระทำและใช้อำนาจต่ออีกฝ่ายกลับต่างกันโดยสิ้นเชิงเยี่ยงนี้จะมีปฎิกิริยาตอบโต้เป็นเช่นไร ตามกฎธรรมชาติ แรงกิริยา=แรงปฏิกิริยา คิดให้ดีครับท่านผู้มีอำนาจ ถ้าไม่ชอบธรรมแล้วการใช้อำนาจไม่สามารถบังคับใช้ได้หรอกครับ หากมองทางลบแบบสุดขั้ว ประสบการณ์ความรู้ของผู้ที่เดินเข้าออกในระบบอำนาจทางการเมืองมาขนาดนี้มีหรือจะดูไม่ออก หากเพียงต้องการจะให้พังกันไปเลย ไหนๆข้าจะพังก็พังให้หมด เกิดประทะกัน ข้าก็ชนะ คนเจ็บคนตายไม่ใช้ผู้ต้องการให้เกิดเจ็บตายหรอกหากเป็นปลาซิวปลาสร้อยอย่างเรา ผู้มีอำนาจครับผมไม่กลัวหรอกว่าจะพังอย่างทีคิดที่ต้องการบ้านเมืองเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีใครรอดพ้น ผลแห่ง กรรมได้หรอกครับ

ขอบคุณ ทุกผู้ทุกนามที่ออกมาต่อสู้ไม่ว่าจะมีจุดประสงค์เพื่ออะไรต่อไปจะได้บำเหน็จเยี่ยงไร หากแต่ไม่มีพวกคุณ คงไม่เกิดสิ่งเปลี่ยนแปลง ทางสังคมเช่นนี้ แม้ผมจะไม่เห็นด้วยกับการกระทำบางอย่าง แต่การรักษามวลชนรู้ว่าไม่ควรก็ต้องทำ

 "การต่อสู้ ย่อม เจ็บปวด"

"บาดแผล ตรา ประสบการณ์"

"พลังที่ยิ่งใหญ่ มาพร้อม หน้าที่อันน่าสะพรึง"